» صلح

به باور بنده ، بزرگترین راه و بزرگترین گام برای ساختن جهانی بهتر ، رسیدن بشر به صلح دایمی می باشد .

برای رسیدن به صلح ، بسیاری از افراد در طول تاریخ شعارهایی داده اند و حتا گاهی برنامه هایی را هم پیشنهاد کرده اند .

اما چرا تا به حال ، بشر به صلح دست نیافته ؟

چرا حتا برای مدت زمان کوتاهی ، زمین بی جنگ و خونریزی نبوده است ؟

به نظر می رسد که یکی از اساسی ترین گام هایی که بشر برای دست یافتن به صلح باید بردارد ، رسیدن به صلح درونی است .

مطلب مرتبط برند Rhode چیست؟ معرفی کامل برند محبوب هیلی بیبر و محصولات آن

انسان همواره درگیر انواع گفتگوهای درونی است که گاهی به حد بیمارگونه ای رشد کرده و زیاد می شوند . آرام ساختن ذهن و زندگی در لحظه ، ( نه به معنای بیخیال بودم نسبت به آینده و بی برنامه و هدف بودن ) نه تنها به ما قدرت لمس لحظات را می دهد ، بلکه در راه رسیدن به صلح درونی و در نتیجه در راه رسیدن به صلح جهانی ، ما را یاری خواهد کرد .

یکی دیگر از گام های رسیدن به صلح درونی ، بها دادن به خواسته های معقول جسمانی و روحانی به حد اعتدال است . وقتی فردی یک یا چند خواسته ی خود را به طور کامل نادیده می گیرد ، با پاک کردن صورت مسئله نمی تواند مدعی باشد که به صلح درونی رسیده است . بلکه هنر انسان متعالی در این است که ، همه ی قوا و همه ی خواسته های خویش را به حد تعادل رسیدگی کرده و با تعادل کامل درونی ، به صلح درونی برسد . در این راه ، دو چیز بیشترین کمک را به انسان می کنند .

اول : درونی کردن تعالیم اخلاقی

دوم : مراقبه ( مدیتیشن ) همیشگی

هنگامی که تک تک افراد جامعه ی انسانی به این صلح درونی رسیدند ، نوبت به محیط خانواده می رسد . خانواده ای که در آن فقط یک نفر حرف آخر را می زند ، چه مرد و چه زن و چه فرزند ، این خانواده بزرگترین یاری ها را به ایجاد جنگ ها خواهد کرد . پس برای رسیدن به صلح بین بشر ، دومین گام ، حفظ تعادل در محیط خانواده و اجرای تصمیمات خانوادگی بر اساس مشورت می باشد .

این قضیه در محیط های مدرسه ، دانشگاه و محیط های کاری نیز صادق است که هر یک باید بر اساس در نظر گرفتن کرامت انسانی و مشورت اداره شوند .

در سطح وسیع تر ، حاکمیت های دموکراتیک هستند که اگر در همه ی کشورهای جهان وجود نداشته باشند ، ریشه ی جنگ خشکیده نخواهد شد .

در نهایت ، کمیت و کیفیت سازمان ملل ، از آنچه که اکنون وجود دارد ، باید بسیار متفاوت باشد . قدرت اجرایی سازمان ملل باید بسیار بیشتر از وضعیت موجود باشد. همچنین نماینده ی هر کشور در سازمان ملل باید بر اساس انتخابات دموکراتیک و به رای مردم هر کشور انتخاب شود . چگونه ممکن است که کسی نماینده ی کشوری در سازمان ملل باشد ، حال آنکه مردم آن کشور هیچ دخالتی در انتخاب او نداشته اند ؟!

اگر همه ی این مراحل ، با دقت انجام شده و عملی شوند ، آنگاه است که می توان برنامه هایی اجرایی برای رسیدن به صلح بین بشر ، ارایه داد .

از جهتی که این مقاله طولانی نشود ، بحث را در همینجا به پایان می برم و ادامه را به آینده واگذار می کنم.

تا دوست که را خواهد و میلش به که باشد .

با سپاس

محسن نامدارزاده

م.ن.صفا

تگ ها : محسن نامدارزاده م ن صفا سبک زندگی

۰ نظر / ۷۲۳ بازدید