» آینده ی زمین

مدتی پیش با یکی از دوستان که اکنون در کشور آلمان زندگی می کند تماس گرفتم . در دهه ی هشتاد در دانشگاه با هم در یک خانه ی دانشجویی زندگی می کردیم . خواستم احوالش را بپرسم . پیش از زنگ زدن قضاوت و پیش داوری ام این بود که از احوال بسیار خوشش خواهد گفت و از اقتصاد بسیار عالی کشوری که او اکنون تابعیت آن را دارد و بی شک من هم باید شرمنده می شدم که در شرایط بد اقتصادی کشورمان در حال دست و پا زدن و تقلا کردن برای به دست آوردن یک لقمه ی حلال هستم .

بعد از کمی حرف زدن طبق عادت ، بحث به مسایل اقتصادی کشیده شد . ارسلان ( دوستی که از او سخن گفتم ) شروع به شکوه و شکایت از وضع بد اقتصادی کرد ! ناگهان جمله ی عجیبی گفت که ذهنم را درگیر خود کرد . ارسلان می گفت ، چند هفته ای است که سبزیجات بسیار کم شده و بازار میوه هم با کمبود بسیار فراوانی دست و پنجه نرم می کند . راستش اولش کمی خندیدم . فکر کردم این سخنها را از روی شوخی می گوید . اما واقعیت این بود که حرفش کاملا واقعی بود .

ارسلان می گفت این قضیه برای آخر هفته ها تغریبا عادیست اما آنچه اکنون او را نگران کرده بود این بود که این خالی شدن بازار از سبزیجات و میوه ، حتا در روزهای ابتدایی هفته نیز اتفاق افتاده بود و چند هفته ای بود که این مشکل حل نشده بود .

ارسلان پسر کنجکاوی بود ، از آن خوره های تحقیق که در محیط دانشجویی کافی بود بر روی یک مسئله تمرکز کند . من هم چنین اخلاقی دارم . و آن زمان نیز همینگونه بودم . اگر موردی ، مشکلی چیزی در جامعه بود ، ساعتهای زیادی را با هم به مطالعه و بعد از آن به بحث می نشستیم و آخرالامر هم کار به گرفتن برخی آمارهای میدانی و غیر میدانی کشیده می شد . او طبق عادت قدیمی خود مطالعاتی را در سطحی وسیع ، از مطالعات آثار مکتوب گرفته تا آمارهای میدانی ، شروع کرده بود . نتیجه ی مطالعات تغریبا من را شوکه کرد .

گویا با شروع جنگ میان روسیه و اوکراین ، کارخانه های اسلحه سازی برای دستیابی به منافع بیشتر مالی ، ظفیت تولید خود را بالا برده بودند . حتا دو سه مارک اسلحه سازی ، فازهای جدیدی از تولید را شروع کرده بودند . برای تامین نیروی انسانی خود ، پولهای خوبی را هم پیشنهاد داده بودند . چه به صورت آگهی های رسمی و چه به صورت تبلیغات شفاهی که ما آن را سینه به سینه می گوییم . کارگران بسیاری برای دستیابی به درآمدهایی بالاتر از درآمد همیشگی شان ، جذب کارخانه های مذکور شده بودند . در میان آنان حتا کشاورزانی دیده می شدند که نه تنها کار خود را رها کرده و به کارخانه های اسلحه سازی برای کار رفته بودند بلکه برخی از آنها حتا زمین های حاصلخیز خود را که موقعیت مکانی خوبی برای کارخانه های مذکور داشت را برای توسعه ی صنعت اسلحه سازی به کارخانه های مذکور واگذار کرده بودند . نتیجه ی تمام این حرکتها و تکاپوها دو نتیجه ی مجزای نهایی بود . البته این دو ، قطعا تنها دو خروجی مستقیم هستند و آثار این جریان می تواند نتایج بسیار زیادی داشته باشد که با تحقیق چند ماهه ، نمیتوان به آنها رسید . این دو نتیجه عبارت بودند از :

1. کاهش محصولات کشاورزی

2.افزایش درآمد کارخانه های اسلحه و مهمات سازی

هنگامی که اخلاق و روحانیت درونی شده در انسانها از میان رفته و تنها منفعت مادی در نظر گرفته شود ، نتیجه ای بیش از این را نیز نمی توان به انتظار نشست . تخریب زمین ، همیشه به این سادگی نیست ، گاهی با قواعد و زنجیره های طولانی و پیچیده ، کارهایی انجام می شود که زمین را به سوی نابودی می برد . این تنها یک نمونه ی بسیار ساده از جنون کنونی ای است که بشر را در بر گرفته . به آتش کشیدن یک قسمت از زمین به قیمت کاهش شدید ملزومات ابتدایی زندگی افراد بشری در سوی دیگر زمین ، تنها برای منفعت عده ای از افراد که سرمایه هایشان را چند برابر کنند .

گاهی ما گمان می کنیم که در ایران عزیزمان ، این اتفاق در حال جریان است که برخی افراد سودجو برای خواسته های روز افزون خود ، شیره ی کشور را می مکند . اما واقعیت این است که این سبک و سیاق در کل زمین در حال جریان است .

امروز بر هر نفس انسانی واجب است که پیش از هر چیز اندیشه ی صلح را به جای جنگ در ذهن خود بپرورد و پس از آن تلاش نماید تا این سبک تفکر را در میان اطرافیان خویش نیز تبلیغ کند . ما افراد بشری بسیار بیش از پیش به هم متصل شده ایم . منافع ما بیش از پیش به هم گره خورده . دوران جنگهای قبیله ای و نژادی و غیره گذشته و به نظر می رسد که اگر هر چه سریعتر تک تک افراد جامعه ی بشری باید احساس مسئولیت کنند برای ایجاد صلح در کل شئونات زندگی . از صلح درونی با خود گرفته تا صلح جهانی . شعارهای برخی از زمامداران کشورها تحت عنوان حقوق بشر و صلح ، دیگر کارساز نیست . حقیقت این است که طمع قشری کم تعداد از افراد جامعه ی بشری ، زندگی اکثریت نفوس را تحت تاثیرات شدید و مخرب قرار داده . باید هرچه زودتر فکر جنگ را با فکر و اندیشه ی قوی تر صلح ، خنثی کرد و اگرنه ، این زمین دیگر طاقت اینهمه زیاده خواهی و جنایت را نخواهد داشت .

در این مجال تنها احساس وظیفه بود که باعث شد این چند خط را بنویسم و امیدوارم هر کدام از ما بتوانیم با دیدی فارغ از تعصبات گوناگون ، جامعه ی بشری را یک کل واحد مشاهده کرده و این خطرهای عظیم را احساس کرده و برای علاجش دست به کار شویم . نگوییم ما نمی توانیم . نگوییم دولتمردان باید کار کنند . هر نفس انسانی قدرتی عظیم دارد که با آن می تواند قوای مخرب را تا حد زیادی خنثی سازد .

درود بر دوستان و مهربان یاران همراه . سپاس که وقت گذاشتید و این خطوط را خواندید

محسن نامدارزاده

م.ن.صفا

تگ ها : سبک زندگی محسن نامدارزاده م.ن.صفا

۰ نظر / ۳۹۴ بازدید