» نوشتن

یکی از ویژگی هایی که برای افراد برخی از ملتها به صورت عادتی همیشگی در آمده است ، عادت به نوشتن است . این ویژگی هنگامی که در افراد کثیری از یک جامعه به صورت یک عادت همیشگی در می آید ، خواص آن به صورتی بسیار روشن تر بروز و ظهور می کند .

اگر ملت ما ، این عادت نیکو را می داشتند ، بی شک اکنون زوایای بیشتری از تاریخ این سرزمین گرانبها برای ما روشن بود . گمنامی بسیاری از دوران های تاریخی در ایران عزیزمان و حتا گمنامی وضعیت و احوال زندگی بسیاری از بزرگان علم و هنر و فرهنگ و عرفان سرزمین عزیزمان ، امروزه برای اهل پژوهش ، مشکلات فراوانی را ایجاد کرده و می کند . جای تاسف است که نه تنها وضعیت زندگی و احوال زمانه ی افرادی که در نزد عامه چندان شناخته شده نیستند ، ( همانند شیخ روزبهان بقلی و خواجوی کرمانی و بسیاری بزرگان دیگر ) در کوچه پس کوچه های تاریخ کشور عزیزمان فراموش شده است ، بلکه بزرگانی را که به گمان خویش بیش از آنان می شناسیم ( همچون حافظ شیرازی و سعدی و بابا طاهر و غیره ) به واقع آنچنان که باید نشناخته و نه تنها از احوال شخصیه ی آنان شناخت چندانی نداریم بلکه از احوال زمانه ی آنان نیز شناخت واضح و روشنی نداشته و نداریم .

اگر حتا با کم کاری تاریخ نویسان رسمی دوران های مختلف تاریخی کشور عزیزمان ، شناخت ما همچون اکنون ناقص و حتا گاهی نادرست بود ، عادت ثبت وقایع توسط اشخاص جامعه در دورانهای مذکور ، می توانست اطلاعات بسیار خوبی را در خصوص زندگی بزرگان وطن عزیزمان ، در اختیارمان قرار دهد .

در زمان کنونی نیز اگرچه نوشته های بسیار زیادی در فضای مجازی توسط بسیاری از افراد جامعه ی عزیزمان وجود داشته و ثبت می گردد ، اما عدم نوشتن وقایع با کمترین استانداردهای کتابت ، مشکلی که اکنون در شناخت تاریخ گذشتگان خویش داریم را در آینده نیز نسبت به تاریخ کنونی مان امتداد و تکرار می بخشد .

خوب است که این نکته را در نظر داشته باشیم که حتا شخصی ترین و خصوصی ترین نوشته های ما ، می توانند روشن کننده ی بسیاری از وجوه کنونی کشورمان باشد . از وضع اقتصادی و سیاسی و تفکر رایج عامه گرفته تا مسایلی مربوط به علوم انسان شناسی و جامعه شناسی و غیره .

باور این بنده بر این است که ، نیکوست که کمی در رویه ی خود و پیشینیان خویش تجدید نظر کرده و کمی به نوشتن اهمیت قایل شده و عامل باشیم .

امروز هر گاه بحثی درباره ی مسایل مختلف ، از تاریخ و باورهای عامه و انسان شناسی و جامعه شناسی و وضعیت اقتصادی و بسیاری مطالب دیگر به میان می آید ، در بسیاری موارد ، کتابسوزی های برخی از متجاوزین به کشور عزیزمان را یادآور شده و کم کاری نیاکان خویش را نادیده می گیریم . عادت به نوشتن ( هر کس به قدر توان و علم و استعداد خویش ) باید در ما ایجاد شود . به نظر می رسد که برای ایجاد این عادت ، حتا بسیار دیر هم شده است . اما به هر روی ، کار را هر زمان شروع کنیم ، باز هم بهتر است از سکون و بی حرکتی و کسالت و بی عملی . بیاییم کمی بیشتر به نوشتن اهمیت داده و قدر کتابت را بدانیم، چه اینکه می توان گفت ، بزرگترین تفاوت نوع انسان با دیگر موجودات ، در ابداع خط و کتابت است و این دست آورد گرانبها سهم عظیمی از تفاوت انسان با دیگر موجودات را بر گرده ی خویش می کشد .

اگر کیفیت نوشتنمان خوب نیست

اگر نمی توانیم در یک موضوع خاص به صورت متمرکز نوشته هایی طولانی داشته باشیم

اگر حتا املای درست لغات را نمی دانیم

و بسیاری دیگر از اگر هایی که مانع نوشتن ما شده و می شوند ، بهتر است همه را کنار گذاشته و نوشتن را شروع کنیم . بی شک با ممارست و تلاشی ولو اندک ، آن موارد و مشکلات نیز حل شده و مشکلات آنچنانی مان مرتفع خواهند شد .

نکته ی مهم این است که بدانیم با چنین کاری ، ولو با نوشتن وقایع زندگی شخصی مان در روزی که گذرانده ایم ، کاری عظیم را شروع کرده ایم که آثار پر برکتش در آینده ای نه چندان دور ، در ساختن کشور عزیزمان بروز پیدا کرده و روشن خواهد شد .

از هیچ چیز نترسیم . هیچ بهانه ای نیاوریم . فقط و فقط ، بنویسیم و در این کار آنقدر ممارست داشته باشیم که برای ما به صورت عادت در آید .

به امید رسیدن به شکوهی عظیم برای کشورمان و شادی ای بی اندازه برای مهربان یاران .

تگ ها : محسن_نامدارزاده م_ن_صفا هنر نوشتن

۰ نظر / ۳۳۹ بازدید